|
Gush
Emunim'in Kutsal Toprak Haritası: Nil'den Fırat'a
(Bu bolum Harun
Yahya Sitesi, YENİ
MASONİK DÜZEN kitabindan
alinmistir)
***
Tamamına yakını, Haham Zvi Yehuda Hacohen Kook'un Kudüs'teki
Merkaz Harav adlı yeshiva'sında Kabala dersleri almış
olan Gush Emunim ha- hamları, hemen her politik gelişmeyi
kehanetler çerçevesinde yorumlarlar. Buna göre, İsrail'in BM Güvenlik
Konseyi tarafından saldırganlığı nedeniyle kınanması,
Kutsal Kitap'ta anlatılan Jacob ve Esau arasındaki çatışmanın
yeni bir örneği, Araplarla süren savaş ise, Isaac ve Ismael
arasında Yahudi kaynaklarına göre yaşanmış
olan mücadelenin bir parçasıdır.
Kuşkusuz yerine getirilmesi gereken en büyük kehanetlerden
biri de, Vaadedilmiş Topraklar'ın tümünün ele geçirilmesidir.
Çünkü Yahudi inanışına göre, Mesih geldiğinde tüm
Vaadedilmiş Topraklar, onun kuracağı Krallık altında
birleşecektir. Bu, daha açık bir ifadeyle, tüm Vaadedilmiş
Topraklar'ın işgal edilmesi anlamına gelir. Kabalacılar'ın
politik uzantısı olan Gush Emunim'in de elbette bu yönde bir
planı olmalıdır. Nitekim vardır da. Az sonra bu
plana değineceğiz.
Ama önce Vaadedilmiş Topraklar'ın neresi olduğunu
belirlemekte yarar var. Bu topraklar, acaba Filistin toprakları mıdır?
Yoksa daha büyük bir alanı mı kapsamaktadır?... Ehud
Sprinzak, Gush Emunim'in Vaadedilmiş Topraklar'dan neyi anladığını
şöyle açıklar: "Gush ideologları 'İsrail'in
tam ve eksiksiz toprakları'ndan söz ederlerken, 1967 sonrası
sınırları değil, (Tanrı ile yapılan)
Ahit'te İsrailoğullarına verilen ve Tekvin 15 Bap'da
bildirilen sınırları kastederler."
M. Tevrat'ın Tekvin kitabının 15.
Bab'ında ise şöyle yazmaktadır:
O günde Rab, Abraham'la ahdedip dedi: Mısır ırmağından
büyük ırmağa, Fırat ırmağına kadar bu
diyarı, Kenileri ve Kenizzileri ve Kadmonileri ve Hittileri ve
Perizzileri ve Refaları ve Amorileri ve Kenanlıları ve
Girgaşileri ve Yebusileri senin zürriyetine (soyuna) verdim.
Bir başka M. Tevrat ayeti yine aynı haritayı
çizer:
O zaman Rab bütün milletleri önünüzden kovacak ve sizden büyük
ve kuvvetli milletlerin mülkünü alacaksınız. Ayak tabanınızın
basacağı her yer sizin olacak, sınırınız
çölden ve Lübnandan, ırmaktan, Fırat ırmağından
garp denizine kadar olacaktır. Önünüzde kimse duramayacak, Allahınız
Rab size söylediği gibi, dehşetinizi ve korkunuzu ayak basacağınız
bütün diyar üzerine koyacaktır.
Buna göre, Yahudilere vadedilmiş olan topraklar, Mısır
ırmağı (Nil) ile Fırat arasında uzanmaktadır.
Sina yarımadası, Filistin, Lübnan, Suriye, Irak, Ürdün
topraklarını ve hatta Türkiye'nin bir bölümünü (Fırat'ın
güneydoğusu) içine alan, yani Ortadoğu'nun oldukça büyük
bir bölümünü kaplayan bu harita, ilk bakışta oldukça çılgın
gelmektedir insana. Acaba gerçekten Gush Emunim ve onun etki altına
aldığı İsrail liderleri böylesine dev bir coğrafyaya
yayılmacı bir gözle bakıyor olabilirler mi?
İsrail istihbaratından emekli olan
Yehoshafat Harkabi, bu soruya şöyle cevap verir:
Yahudi dini çevreleri asıl olarak İsrail'in yayılmacı
politikasını beslemektedirler. Ha'aretz gazetesinin 24 Ağustos
1985 tarihli sayısında, dini çevrelerce yazılıp
okullara dağıtılan bir prensipler bildirgesi yayınlamıştır.
Bildirgenin yazarı, şöyle söyle- mektedir:
'Biz burada en uygun yayılma yönteminden söz ediyoruz...
Politik açıdan, (Kuzey'de) ulaşmamız gereken sınır
Fırat ve Dicle nehirleridir. Bu Halakha'da (Yahudi kutsal kaynağı)
yazılıdır. Dolayısıyla bu konuda herhangi bir
anlaşmazlık olamaz. Tartışılabilecek tek konu,
bunun nasıl hayata geçirileceğidir. Ancak dediğimiz
gibi, İsrail topraklarının sınırları
bellidir, bu konuda tartışılacak hiç bir şey
yoktur, hükümler açıktır'.
Görüldüğü gibi, Gush Emunim tarafından temsil edilen
İsrail'in radikal dincileri açısından bu çılgın
harita son derece gerçekçidir.
İlginç olan, bize çılgın gelen bu haritanın,
yalnızca Gush Emunim gibi dindar Siyonistlerce değil, laik
Siyonistlerce de kabul görmesidir. Önceki sayfalarda incelediğimiz
gibi, laik Siyonistler de, dindar olmasalar bile, M. Tevrat'ı
Yahudi ırkının temel kaynağı kabul edip onun özellikle
toplumsal ve politik hükümlerine sıkı sıkıya bağlı
kalınması gerektiğini savunmuşlardır.
İşte bu nedenle Theodor Herzl, 1897 yılında
Basel'deki Siyonist Kongre'nin açılışında şöyle
demiştir: "Kuzey sınırlarımız
Kapadokya'daki (Orta Anadolu) dağlara kadar dayanır. Güneyde
de Süveyş Kanalı'na (Nil nehri). Sloganımız, David
ve Solomon'un Filistini olacaktır."
İşçi Partisi'nin efsanevi lideri "laik" David
Ben Gurion da 1948 yılında İsrail devletinin kuruluşunu
ilan ettiği ünlü konuşmasında şöyle demiştir:
"Filistin'in bugünkü haritası İngiliz manda yönetimi
tarafından çizilmiştir. Yahudi halkının gençlerimizin
ve yetişkinlerimizin yerine getirilmesi gereken bir başka
haritası vardır. Nil'den Fırat'a kadar."
Gush Emunim'in manevi lideri Kabalacı haham Zvi Yehuda Hacohen
Kook'un aşağıdaki sözleri, İsrail'in resmi
ideolojisini belirlemektedir:
Tora (Tevrat) bize ait olan toprağın tek bir parçasının
bile bırakılmasına izin vermez. Burada bir işgal sözkonusu
değildir: Biz evimize dönmekteyiz, atalarımızın
yurduna. Burada Arap toprağı diye bir şey yoktur, yalnızca
Tanrı'nın bize vadettiği toprak vardır. Kendilerini
bu gerçeğe alıştırmaları, tüm dünya için
iyi olacaktır.
Ancak sözkonusu harita öylesine çılgındır ki, akla
birçok soru getiriyor: Bu harita, yalnızca ütopya mıdır
İsrailliler için? Acaba, yalnızca, asla gerçekleşmeyeceğini
bildikleri bir hayal midir? Yoksa, İsraillilerin, en azından
İsrail devlet aygıtının aklında gerçekten uzun
vadede böylesine dev bir coğrafyayı işgal etmek ya da
bir şekilde İsrail kontrolü altına almak gibi bir hedef
var mıdır?
Gush Emunim'in sözkonusu haritası, İsrail'in
stratejilerini belirlemekte midir?
Nil'den Fırat'a İsrail
Stratejileri
Kuşkusuz İsrail devlet aygıtının Ortadoğu
hakkında ne gibi stratejiler geliştirdiğini dışardan
bilmek pek mümkün değildir. Ancak bazı sızıntılar,
fikir edinmemize yarayabilir. İsrail Dışişlerinde
eski bir görevli olan Oded Yinon'un belki de bir boşboğazlık
sonucunda 1982'de Dünya Siyonist Örgütü'ne bağlı
Enformasyon Dairesi'nin İbranice yayın organı Kivunim'de
yazdığı rapor, bu noktada oldukça önemlidir.
"1980'lerde İsrail İçin Strateji" başlığını
taşıyan yazı, İsrail'in yayılmacı
hedeflerinin gerçekten de "Nil'den Fırat'a" tüm Ortadoğu'yu
kapsadığını göstermektedir çünkü.
Bertrand Russel Barış Vakfı eski genel sekreteri Ralph
Schoenman, Oded Yinon'un sözkonusu raporunun sıradan bir belge
olmadığını, "İsrail'de gerek ordu, gerekse
haberalma örgütünün üst kademelerine egemen olan düşünce yapısını"
sergilediğini söylemektedir. Bu, bizim açımızdan oldukça
önemlidir. Az önce Gush Emunim'in Mossad'a hakim olduğunu ve bu
yolla devlet aygıtını kontrol ettiğini söylemiştik.
Ralph Schoenman'ın verdiği bilgi ise, Gush'un ideolojisinin,
"haberalma örgütü"nün yanında ordunun da üst
kademelerinde de egemen olduğunu gösteriyor.
Raporun önemli olduğu ve İsrail'in gerçek stratejisini
yansıttığı, İsrail'in muhalif seslerinden
Israel Shahak tarafından da vurgulanmıştır. Shahak,
The Zionist Plan for the Middle East adlı çalışmasıyla,
raporu ayrıntılı olarak yorumlamıştır.
Yinon'un raporunun "ciddiyeti" daha sonra Noam Chomsky tarafından
da vurgulanmıştır. Kısacası, Oded Yinon'un
"1980'lerde İsrail İçin Strateji" başlıklı
raporu, İsrail devlet aygıtının gerçek hedeflerini
görebilmek için oldukça önemli ve sağlıklı bir
kaynaktır. (Cengiz Çandar da 1983 yılında yayınlanan
Ortadoğu Çıkmazı adlı kitabında bu rapora değinmişti.)
Raporda anlatılan mantık oldukça ilginçtir. Israel
Shahak'ın da vurguladığı gibi, rapor, İsrail
devlet aygıtının tüm Ortadoğu'yu kapsayan bir fetih
stratejisi güttüğünü ortaya koymaktadır. Ancak
"fetih"in başlamasından önce, gidilecek uzun bir
yol vardır. Önce, hedef olarak seçilen ülkelerin parçalanması
hedeflenmektedir. Etnik ve dini yönden karmakarışık bir
yapıya sahip olan hedef ülkelerin İsrail'in de katkısıyla
bölünüp-parçalanması öngörülmektedir. Bu, klasik böl ve yönet
(divide et impera) yönteminin İsrail versiyonudur.
Yinon, söze Ortadoğu'daki devletlerin kolayca parçalanabilecek
bir yapıya sahip olduklarını vurgulayarak girer:
Müslüman Arap alemi, buralarda yaşayan insanların dilek
ve arzuları hiç dikkate alınmadan yabancılar tarafından
bir araya getirilmiş, iskambil kağıtlarından yapılma
geçici bir ev gibidir. Keyfi olarak 19 devlete bölünmüştür.
Herbiri birbirine düşman azınlıklardan ve etnik
gruplardan oluşturulmuştur. Dolayısıyla bugün her Müslüman
Arap devleti, içten etnik toplumsal çöküntü tehdidi altındadır;
bazılarında iç savaş başlamıştır
bile.
Peki böylesine karışık bir Ortadoğu'da İsrail'in
stratejisi ne olacaktır? Bu konuda, Shahak'ın sözleriyle,
rapor özet olarak aşağıdaki senaryoları anlatmaktadır:
... Lübnan zaten fiilen var olan beş bölgeye bölünecektir.
Bu bölgeler, bir Maruni-Hıristiyan bölgeyi, bir Müslüman bölgesini,
bir Dürzi Bölgesi'ni ve bir Şii bölgesiyle Haddad'ın
milisleri aracılığıyla İsrail'in denetimi altındaki
bölgeyi içerecektir. Daha sonra sıra, Suriye ve Irak'ın
etnik ve mezhebi temeller üzerine bölünmesine gelecektir. Suriye'nin,
kıyısında bir Alevi devleti, Halep bölgesinde bir Sünni
devleti, Şam'da bir başka Sünni devleti ve Golan, Hauran ve
Kuzey Ürdün'de bir Dürzi devletine bölünmesi öngörülüyor.
Projede, Irak'ın da Basra çevresinde güneyde bir Şii
devleti, kuzeyde Musul çevresinde bir Kürt bölgesi, ortada Bağdat
çevresinde bir sünni devleti olarak üçe bölünmesi hedefleniyor...
Lübnan'ın beş bölgeye bölünmesi, Mısır,
Suriye, Irak ve Arap Yarımadası dahil bütün Arap alemi için
işarettir ve o yolda da ilerlenmektedir. Sonradan Suriye ve Irak'ın
da Lübnan'da olduğu gibi etnik ve dini bakımdan ayrı ayrı
bölgelere bölünmesi İsrail'in, uzun vadede Doğu
cephesindeki birinci hedefidir. Kısa vadedeki hedefi ise bu
devletlerin askeri gücünün dağılmasıdır...
Suriye, etnik ve dini yapısına uygun olarak, bugünkü Lübnan'da
olduğu gibi çeşitli devletlere ayrılacaktır. Böylece
kıyıda bir Şii Alevi devleti, Halep bölgesinde Sünni
devleti, Şam'da buna düşman başka bir Sünni devleti ve
Havran, Kuzey Ürdün ve belki bizim Golan'da bir Dürzi devleti. Böyle
bir devlet uzun vadede bölgede barış ve güvenliğin
garantisi olacaktır ve bu hedef bugün artık erişebileceğimiz
kadar yakındır.... İktidardaki güçlü askeri rejim dışında
Suriye'nin, temelde Lübnan'dan hiçbir farkı yoktur. Bugün
Suriye'de Sünni çoğunluk ile iktidardaki Alevi azınlık
(nüfusun yalnızca % 12'si) arasında sürmekte olan iç savaş,
ülkedeki sorunun dev boyutlarını gözler önüne
sermektedir...
Irak bir yandan petrol bakımından zengin, öte yandan da içte
bölük pörçük bir ülke olarak, İsrail İçin sağlam
bir hedef olmaya adaydır. Irak'ın bölünmesi bizim için
Suriye'nin bölünmesinden çok daha önemlidir... Irak, çoğunluğun
Şii, yönetici azınlığın ise Sünni olmasına
karşın özde komşularından farklı olmayan bir
ülkedir. Nüfusun % 65'nin iktidara hiçbir siyasi katılımı
yoktur. İktidar, % 20'lik bir seçkin tabakanın elindedir. Ayrıca,
kuzeyde büyük bir Kürt azınlık vardır. İktidardaki
rejimin elinden, ordu ve petrol gelirleri alındığında
Irak'ın gelecekteki durumu, Lübnan'ın geçmişteki
durumundan farklı olmayacaktır.... Irak etnik ve mezhebi
temeller üzerine bölünecektir; kuzeyde bir Kürt Devleti; ortada bir
Sünni ve güneyde Şii devleti.
Görüldüğü gibi, "İsrail İçin
Strateji"de, Lübnan'ın bölünmesinin Irak ve Suriye için de
bir örnek olduğu ve bu iki ülkenin de Lübnan gibi bir iç savaş
yaşayarak parçalanacağı söyleniyor.
Ne ilginç değil mi?... 1982 yılında yazılmış
olan bu raporda geçen "Irak'ın bölünmesi" hedefi, bugün
nerdeyse gerçekleşmiştir. Raporda Irak'ın kuzeyde bir Kürt
Devleti, ortada Sünni, güneyde ise Şii Devletleri olarak üçe bölüneceği
öngörülmektedir. Ve bugün Irak gerçekten de fiilen bu tarife göre
bölünmüş durumdadır!... Körfez Savaşı'nı
izleyen gelişmeler, 36. paralelin kuzeyinde bir Kürt Devleti, 32.
paralelin güneyinde ise Bağdat'tan bağımsız bir
Şii bölgesi oluşturma yolundadır. Bu parçalanmanın
mimarı ise ABD'dir, yani tüm Ortadoğu politikasını
İsrail'e endekslemiş olan süper güç, Yahudi Devleti'nin en
büyük dostu!...
Peki Suriye acaba raporda belirtilen bölünme sürecine girmiş
midir?... Şu anda Türkiye'den bakıldığında böyle
bir tablo gözükmüyor. Ancak, anlaşılan, Kudüs'ten bakanlar
olayı daha farklı değerlendiriyorlar: Türkiye'nin İsrail'e
en yakın gazetecisi olan Sedat Sertoğlu, "üst düzey bir
İsrailli ile yaptığı görüşme"yi köşesinde
anlatırken "Hafız Esad sonrası Suriye'nin parçalanma
olasılığı üzerinde duruluyor. Yugoslavya örnek gösteriliyor...
Bunu söyleyen de Suriye uzmanı bir İsrailli idi" diye
yazmıştı.
Evet görünürde "Suriye'nin parçalanması" ile
ilgili bir işaret yoktur, ama "İsrailli uzman"lar,
Sertoğlu gibi yakın dostlarına ufukta böyle bir parçalanmanın
gözüktüğünü fısıldayabilmektedirler. Bu, İsrail'in
Suriye'nin parçalanması konusuyla oldukça yakın ilgilendiği
anlamına gelmez mi sizce? Bu yakından ilgilenme; yönlendirme,
provoke etme boyutunu da içeriyor olabilir mi?...
Her neyse, sonuçta bunu ister "tesadüf" olarak yorumlayın,
ister İsrail'in stratejisinin adım adım ilerlediği
şeklinde yorumlayın, Oded Yinon'un yazdıkları doğru
çıkmaktadır ve Sertoğlu'nun İsrailli dostuna
bakarsak, Suriye'nin parçalanması ile daha da doğru çıkacaktır.
"İsrail İçin Strateji"de yalnızca Suriye ve
Irak değil, Vaadedilmiş Topraklar'ın üstündeki başka
ülkelerde değerlendirilmektedir. Örneğin Mısır,
İsrail devlet aygıtının parçalama içgüdüsünden
nasibini alan ülkelerden biridir:
Bugünkü iç siyasal görünümüyle Mısır tam bir ölüdür;
hele hele, Müslüman ve Hıristiyan alemleri arasındaki
gitgide derinleşen uçurumu da göz önüne alırsak, bu daha
da doğrudur. Mısır'ı farklı coğrafi bölgelere
ayırmak, İsrail'in 1980'lerde batı cephesinde güttüğü
başlıca siyasi hedefidir...
Israil uzun vadede, ekonomik açıdan olsun,
enerji rezervi olarak olsun, stratejik öneme sahip olan Sina üzerinde
denetimi yeniden sağlamak için doğrudan veya dolaylı
harekete geçmek zorunda kalacaktır. Mısır içteki
sorunları nedeniyle askeri stratejik bir sorun yaratmamaktadır.
Dolayısıyla, 1967 Savaşı sonrasındaki yerine
itilebilir.
Burada dikkat edilmesi gereken bir nokta var: Rapor, İsrail'in
1980'lerde batı cephesinde güttüğü başlıca siyasi
hedef'in Mısır'ı parçalamak olduğunu
bildirmektedir. Oysa bilindiği gibi, İsrail ile Mısır
1978 yılında Camp David barış anlaşmasını
imzalamışlar ve sözde dost olmuşlardı. Ancak görülmektedir
ki, İsrail devlet aygıtı Mısır'a hiç de dost gözüyle
bakmamakta, bu ülkenin parçalanmasını hesaplamaktadırlar.
Parçalanma ile hedeflenen sonuç da önemlidir: Mısır'ı
1967 Savaşı (Altı Gün Savaşı) sonrasındaki
sınırına itmek, yani Sina yarımadasını
yeniden işgal etmek. Ya da bir başka deyişle, Nil'e ulaşmak...
Bu bize çok önemli bir şey göstermektedir: İsrail, Camp
David'i gerçekten barış istediği için değil, bazı
stratejik hesaplar nedeniyle yapmıştır. Camp David bir
barış değil, uzun bir savaşın içindeki geçici
bir ateşkestir ve İsrail Mısır üzerindeki yayılmacı
hedeflerinden vazgeçmemiştir. Bu yayılmacılık ise,
Vadedilmiş Topraklar'ın ele geçirilmesi misyonuna dayanmaktadır;
çünkü İsrail Nil'e ulaşmak istemektedir ve Vaadedilmiş
Topraklar da, az önce incelediğimiz gibi, Fırat ve Nil arasında
uzanır.
Aslında Camp David'in bir "barış" değil
"ateşkes" olduğu, kimi zaman devlet aygıtından
bazı kimseler tarafından vurgulanmaktadır. İsrail
Savunma Bakanlığı üst düzey yetkilisi David Irvi, 1992
yılındaki bir demecinde, açıkça "Camp David bir
ateşkesti, savaş ihtimali her zaman gündemdedir" demişti.
Yinon, raporunun devamında Mısır'ın nasıl bölüneceğini
anlatırken, bu olayın gerçekleşmesinin Kuzey Afrika'da
bir domino etkisi yaratacağını belirtiyor:
Mısır birden çok iktidar odağına bölünmüştür.
Eğer Mısır parçalanırsa, Libya, Sudan ve hatta daha
uzaktaki devletler de bugünkü biçimleriyle varlıklarını
sürdürmeyip Mısır'ı izleyeceklerdir. Yukarı Mısır'da,
çok sınırlı güce sahip ve merkezi hükümetten yoksun
bir takım zayıf devletlerin yanıbaşında
kurulacak bir Hıristiyan Kopt Devleti tasarısı, ancak barış
antlaşması ile ertelenebilen, fakat uzun vadede kaçınılmaz
görünen bir tarihsel gelişmenin anahtarıdır.
Yinon, Mısır hakkındaki bu tehlikeli kehanetlerinin
ardından, Suudi Arabistan, Kuveyt, Bahreyn gibi petrol zengini ülkelerin
de son derece istikrarsız ve zayıf bir yapıya sahip
olduklarını, İsrail'in de katkılarıyla kolayca
kaosa sürüklenebileceklerini ve dolayısıyla İsrail için
engel oluşturma gibi bir şanslarının olmadığını
söyler.
Ürdün'den söz ederken de, ülke içindeki Filistinlilerin
potansiyel bir istikrarsızlık unsuru olduğuna dikkat çeker
ve şöyle der: "Ürdün, uzun vadede değil ama, kısa
vadede yakın bir stratejik hedeftir. Ürdün'ün bugünkü yapısıyla
uzun süre var olabilmesi mümkün değildir ve İsrail'in
politikası da, savaşta ve barışta Ürdün'ün bugünkü
rejiminin tasfiye edilip, iktidarın Filistinli çoğunluğa
devredilmesine yönelik olarak işletilmelidir." Çünkü
Ürdün'deki Filistinliler'in iktidara tırmanmaları, ülkeyi
tam bir kaosa sürükleyecektir. Kuşkusuz böyle bir durumda
"Lübnan örneği" yeniden tekrarlanabilir, ülke İsrail
işgaline maruz kalabilir.
"İsrail İçin Strateji"de ortaya konan tüm bu
planları, tekrar vurgulamakta yarar var, "İsrail'de gerek
ordu, gerekse haberalma örgütünün üst kademelerine egemen olan düşünce
yapısı" sergilenmektedir. Bu bize, İsrail devlet aygıtının
Eski Ahit'te "Nil'den Fırat'a" olarak tanımlanan
Vaadedilmiş Topraklar'ı ele geçirmek için gerçekten de
ciddi bir hazırlık içinde olduklarını gösterir. Bu
işgal planının asıl hazırlayıcısı
ise, Mossad gibi kanallarla devlet aygıtı üzerinde büyük
bir egemenliğe sahip olan Gush Emunim'dir. Noam Chomsky, Oded
Yinon'un planının, aslında Tehiya Partisi'nin görüşlerinin
bir ürünü olduğunu söylemektedir ki, Tehiya, Gush'un
Knesset'teki temsilcisinden başka bir şey değildir.
Oded Yinon'un raporu ile ilgili olarak bir noktaya daha dikkat
edilmelidir: Bu strateji, basit bir işgal planı değildir,
oldukça uzun vadeli bir hesaptır. Öncelikle bölgedeki ülkelerin
işgale, ya da en azından İsrail egemenliğine girmeyi
kabul etme haline hazırlanmasını öngörmektedir. Bazıları,
bunu İsrail'in Ortadoğu'yu "Osmanlılaştırması"
olarak yorumlamışlardır. Buna göre, Yahudi Devleti'nin
nihai hedefi, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki eyalet ve
"millet" sistemlerini uyarlayarak, bölgede kendi içinde özerk,
ancak sonuçta İsrail'e bağımlı devletçikler oluşturmaktır.
Ayrıca, raporda yazılanlar, İsrail'in bu uzun vadeli
fetih stratejisi içinde, gerektiğinde geçici bir barışa
ve toprak tavizine yönelebildiğini de ortaya koymaktadır:
Oded Yinon, az önce belirttiğimiz gibi, İsrail'in 1978'de barış
masasına oturduğu ve Sina yarımadasını
kendisine geri verdiği Mısır için, parçalama ve Sina'yı
geri alma hesapları içinde olduğunu bildirmektedir. Yani,
Camp David barışı, bir aldatmacadır, uzun bir savaşın
içindeki geçici bir ateşkestir. Ralph Schoenman, Siyonizmin Gizli
Tarihi adıyla Türkçe'ye çevrilen kitabında, Oded Yinon'un
raporunu konu edindikten sonra şöyle der:
Bu stratejiden çıkan sonuç, Siyonist hareket için herşeyin
bir zaman tablosu üzerinde yazılı olduğu, her bölgenin
fetih için işaretlendiği ve bir fırsat hedefi olarak
kabul edildiği, ancak bu arada uygun güçler dengesi, ani ve
yararlı sonuçlar sağlayacak bir savaş durumu beklendiğidir.
Gush Emunim ideolojisine bağlı olan İsrail devlet aygıtı,
son aşamaya başlamak, yani tüm Vaadedilmiş Topraklar'ı
işgal etmek için belki Mesih'in gelişini bekliyor olabilir.
Ancak şu bir gerçektir; Mesih gelinceye dek "şartlar
uygun hale getirilecek", yani Ortadoğu işgale hazırlanacaktır.
Önümüzdeki yıllarda etnik çatışmaların tüm
Ortadoğu'yu kaosa sürüklediğini görme şansımız
oldukça yüksektir. Bu arada, bu planda, Türkiye'ye de ayrılan
bir pay vardır.
Kenan Diyarının
Etnik Temizliği
Kitabın başından beri incelediğimiz gibi, Kuran'ın
İsra Suresi'nin başında haber verilen "İsrailoğulları'nın
ikinci yükseliş ve bozgunculuğu", Yahudi geleneğindeki
Mesih inancına karşılık gelmektedir. Kuran'da,
İsrailoğulları'nın bozgunculuk özelliği şöyle
bildirilir: "Kitapta İsrailoğullarına şu hükmü
verdik: "Muhakkak siz yeryüzünde iki defa
bozgunculuk çıkaracaksınız ve muhakkak büyük bir
kibirleniş-yükselişle kibirlenecek-yükseleceksiniz." (İsra
Suresi, 4)
Bu bozgunculuğun iki ayrı boyutu vardı. Biri, global
olanıydı: 20. yüzyılı kasıp kavuran savaşların
önemli bir bölümünün ardında, "İsrailoğulları"nın
büyük rolü olduğuna değindik. I. ve II. Dünya Savaşları'nda,
Vietnam Savaşı gibi bölgesel savaşlarda ya da Amerikan
kaynaklı dış müdahale/terör geleneğinde Yahudi önde
gelenlerinin politik kurumunun, yani CFR'nin büyük etkisinin olduğunu
gördük. 11. bölümde, İsrail'in Üçüncü Dünya'yı saran
terör ağını daha ayrıntılı olarak
inceleyeceğiz.
Bozgunculuğun ikinci boyutu ise daha dar kapsamlıydı;
yalnızca Kutsal Topraklar'a yönelikti. Yahudiler, Mesih Planı'nın
500 yıl süren ilerleyişi sonucunda Kutsal Topraklar'a döndüklerinde
orayı boş olarak bulmadılar. Kutsal Topraklar'da Müslüman
Araplar yaşıyordu. Bu kuşkusuz bu toprakları kendi
ırklarının malı olarak gören Yahudi önde gelenleri
için kabul edilemez bir durumdu. Kutsal Topraklar, tüm Yahudi-olmayan
unsurlardan temizlenmeliydi.
Zaten Mesih Planı'nın temelini oluşturan Yahudi kutsal
kaynakları bu konuda yeterince aydınlatıcı
oluyorlardı. M. Tevrat'ın yüzlerce ayeti, sözde Yahudi
ırkına ait olan Kutsal Topraklar'ın (Kenan diyarı)
nasıl "temizlenmesi" gerektiğini detaylarıyla
anlatılıyordu. Bu ayetler, İsrail devletinin Mesih Planı
içinde uygulaması gereken bir başka kehaneti oluşturdu.
M. Tevrat'ın Katliam
Emirleri
Eski Ahit'in Tesniye kitabında, 7. Bap şöyle başlar:
Allahın Rab, mülk olarak almak için gitmekte olduğun
diyara seni götüreceği ve senin önünden çok milletleri,
Hittileri ve Girgaşileri ve Amorileri ve Kenanlıları ve
Perizzileri ve Hivileri ve Yebusileri, senden daha büyük ve kuvvetli
yedi milleti kovacağı; ve Allahın Rab onları senin
önünde ele vereceği ve sen onları vuracağın zaman;
onları tamamen yok edeceksin; onlarla ahdetmeyeceksin ve onlara acımayacaksın
ve onlarla hısımlık etmeyeceksin; kızını
onun oğluna vermeyeceksin ve onun kızını oğluna
almayacaksın... Çünkü sen Allahın Rabbe mukaddes bir
kavimsin; Allahın Rab, yeryüzünde olan bütün kavimlerden
kendine has bir kavim olmak üzere seni seçti.
I. Samuel kitabı 15. Bap'ın başında ise şu
ayet yer alır:
Orduların Rabbi şöyle diyor: Amalek'in İsrail'e
yaptığını, Mısır'dan çıktığı
zaman yolda ona karşı nasıl durduğunu arayacağım.
Şimdi git, Amaleki vur ve onların herşeylerini tamamen
yok et ve onları esirgeme ve erkekten kadına, çocuktan
emzikte olana, öküzden koyuna, deveden eşeğe kadar hepsini
öldür.
Ayetlerde geçen Hittiler, Yebusiler, Amalekler gibi kavimler, M.
Tevrat'ın yazıldığı dönemlerde Ortadoğu'da
bulunan toplumlardır. Bu nedenle bu ayetlere (ve M. Tevrat'ın
içindeki yüzlerce benzerlerine) göz atan pek çok kişi, tarihin
derinliklerinde kalmış birer şiddet olayının
hikayesini okuduğunu sanabilir. Oysa gerçek böyle değildir...
İsrail'in "güvercin" siyasetçilerinden Amnon
Rubinstein, şu satırları yazıyor:
Gush Emunim'in kullandığı lisanda, günümüzdeki
Araplar; Yebusiler'dir, Amalekler'dir ya da Kenan diyarının
Tevrat tarafından lanetlenen yedi kavminden herhangi birisidir...
Tesniye'de, 'geride hiç bir şey kalmayacak şekilde' Amalek'i
yok etmek üzere verilen emir, doğrudan bugünkü Araplar'a yönelik
olarak yorumlanmaktadır... İsrail'in savaşları da bu
çerçevede anlaşılmakta ve bu savaşlarda bu 'yeni
Amalekler'e karşı insancıl davranılmaması
gerektiği söylememektedir. Haham Menachem M. Kasher, 1967 savaşından
sonra yazdığı bir yazıda, Tevrat'ın 'onları
sizin önünüzden yavaş yavaş azaltacağını ve
yurtlarına sizi yerleştireceğim' şeklindeki
ifadesinin, İsrail'in Araplar'la olan ilişkisini tarif ettiğini
yazmıştır... Bar Ilan Üniversitesi'nden Haham Israel
Hess, daha da ileri gitmiş ve 'Tanrı'nın Amaleklere karşı
girişilen savaşa bizzat katıldığını'
söylemiştir. Israel Hess'in konuyla ilgili yazısının
başlığı ise, 'Tevrat'ın katliam emirleri'dir.
Kısacası, M. Tevrat'ın katliam emirleri, tarihi birer
bilgi değil, günümüzdeki Araplar'a yönelik bakış açısının
kaynağıdır. İsrail'in resmi ideolojisini üreten
Gush Emunim, bu ayetleri böyle yorumlamakta, İsrail ordusu da buna
göre davranmaktadır. Gush Emunim'in yaptığı bu
yorum, İsrail devlet aygıtı tarafından da yıllar
boyu topluma telkin edilmiştir. Roger Garaudy, bu konuya dikkat çekerek
şöyle der:
Bugün 'kutsal savaş'ı körüklemek amacıyla askeri
hahamlar tarafından durmaksızın dile getirilen ve İsrail'de
okullarda ders kitabı olarak okunan Yeşu'nun Kitabı (Eski
Ahit'in Yeşu bölümü), ele geçirilen ülkelerde halkın
kutsal amaçla yok edilmesi ve herkesin 'erkekler gibi kadınların
da, çocukların da, ihtiyarların da kılıçtan geçirilmesi'
üzerinde ısrarla durmaktadır.
İsrail devletinin Yeşu'nun Kitabı'nı kullanarak
yaptığı beyin yıkama etkili olmuştur. İsrail'de
Tel-Aviv Üniversitesi psikoloji uzmanı G. Tamarin tarafından
yapılan bir testte, 4. ve 8. sınıf öğrencilerine,
Yeşu Kitabı'nda anlatılan tarihi Eriha katliamıyla
ilgili ayetler dağıtılmış ve şu soru
sorulmuştur: "İsrail ordusu savaş sırasında
bir Arap köyünü ele geçirdiğinde, Yeşu'nun Erihalılar'a
yaptığını Arap halka yapmalı mıdır?"
Bu soruya "evet" cevabı, % 66 ve % 95 arasında değişmiştir.
(Anketi yapan ve yayınlayan Tamarin de üniversiteden atılmıştır.)
Roger Garaudy, Yeşu Kitabı'nın ve genel olarak M. Tevrat'ın
İsrail terörünün kaynağı olduğunu şöyle
vurgular:
Siyasi Siyonizm, 'vaad' kavramını ve bu vaad'in gerçekleşmesi
için kullanılan yöntemleri Yeşu'nun kitabından çıkarmıştır.
Buna göre, Tanrı, Yeşu peygambere diğer halkları
yok etme emri vermiş, Yeşu da bu emri yine Tanrı'nın
yardımı ile yerine getirmiştir. Aynı şekilde
'seçilmiş halk' ve Nil'den Fırat'a uzanan 'Büyük İsrail'
gibi kavramlar da Yeşu'nun kitabına dayalı olup Siyasi
Siyonizmin temel ideolojisidir.
Bu nedenle de İsrail'in onyıllardır uyguladığı
devlet terörü, Livia Rokach'ın kullandığı isimle
"kutsal" bir terördür. Mesih Planı'ndaki bir kehanetin
yerine getirilişidir çünkü...
***
http://www.harunyahya.org/kitap/YMD/YMD8a.html |
